Winter Burrow یک بازی بقامحور آرامش بخش است که شباهت زیادی با بازی Don’t Starve دارد. شما در نقش یک موش کوچک بازی میکنید که پس از مرگ والدینتان به خانه برمیگردید، اما لانه دوران کودکیتان را ویرانه مییابید. تنها در بیابان یخزده، باید به دنبال غذا بگردید، وسایل لازم را بسازید و خانهتان را بازسازی کنید و در عین حال یاد بگیرید که بدون کمک زنده بمانید. خوشبختانه، عمه شما در ابتدا هنوز در همان نزدیکی است و شما را در مراحل اولیه راهنمایی میکند – تا زمانی که محو می شود و شما را به یک ماموریت آرام و صمیمانه برای نجات او میفرستند. در ظاهر، داستان سادهای است، اما تماشای مبارزه این موجود کوچک با زمستانی بیرحم، چیزی عمیقاً تأثیرگذار دارد. همانطور که برای نوشتن مقاله نقد و بررسی Winter Burrow بازی میکردم، متوجه شدم که این بازی روی مرز ظریفی بین دنج و جذابیت حرکت میکند – یک زیباییشناسی آرامشبخش که در یک بازی بقا به طرز شگفتآوری طاقتفرسا پیچیده شده است.
بازی Winter Burrow داستانی از فقدان، انعطافپذیری و پیروزیهای کوچک را روایت میکند. موش داستان پس از یک تراژدی به خانه دوران کودکیاش بازمیگردد، اما متوجه میشود که حتی مکانهای آشنا نیز وقتی با گذشت زمان و غم و اندوه لمس میشوند، میتوانند حس غریبی داشته باشند. بخش اول بازی حول یادگیری تنها زندگی کردن میچرخد – آشپزی، کاردستی و گرم نگه داشتن خود در حالی که مسیرهای پر پیچ و خم را در میان برفها دنبال میکنید تا عمهتان را پس از ربوده شدن پیدا کنید.
شیرینی خاصی در داستانسرایی وجود دارد، حتی اگر به لبههای تاریکتر برخورد کند. مکالمات با عمهتان قبل از ناپدید شدنش، لطیف و دلنشین است و غیبت او در اوایل بازی سکوت قابل توجهی را در لحن بازی ایجاد میکند. خود جهان بخش زیادی از داستانسرایی را انجام میدهد – یک قوری شکسته در اینجا، یک تخت وصله پینه شده در آنجا – همه یادآورهای کوچکی از خانهای هستند که زمانی پر از زندگی بوده است. این یک روایت دراماتیک پر از پیچ و خم نیست، بلکه روایتی تأملبرانگیز است. مانند گریس یا اسپیریتفارر، در چیزهای کوچک معنا پیدا میکند – یک وعده غذایی گرم، یک شومینه روشن یا آه موش شما قبل از خواب. دنج است، اما با مالیخولیایی که در هر بارش برف تنیده شده است.
گیمپلی بازی شما را به مبارزه برای گرم ماندن در یک زمستان دشوار دعوت می کند. اشتباه نکنید: Winter Burrow ممکن است دنج به نظر برسد، اما در اصل یک بازی بقامحور است. دو مکانیک اصلی بازی، ساعات اولیه شما را به خود اختصاص می دهند – استقامت و گرما – و هر دو میتوانند شما را غافلگیر کنند. در طول روز، سرما تهدید چندانی نیست، اما با غروب خورشید و درخشش نارنجی برف، نشانگر گرمای شما به شدت کاهش مییابد. بدون لباس مناسب، برای جلوگیری از یخ زدن، مجبور خواهید بود به سرعت به سمت لانه یا آتش خود بدوید.
سیستم استقامت نیز به همان اندازه طاقتفرسا است. چند تکه چوب خرد کنید، کلنگ خود را بچرخانید یا حتی خیلی طولانی بدوید، و موش کوچک شما به سرعت انرژیاش تمام میشود. میتوانید غذاهای تقویتکننده استقامت بپزید، اما اوایل بازی میتواند تکراری به نظر برسد زیرا دائماً برای استراحت یا بازیابی مکث میکنید. این تنبیهکننده نیست، اما سرعت بازی را کاهش میدهد، به خصوص وقتی مشتاق کاوش در مناطق دورتر هستید.
خوشبختانه، یک نکته آرامشبخش وجود دارد: موش نمیتواند بمیرد. او به سادگی از حال میروند، وسایلش را رها میکند و در خانه بیدار میشود. من واقعاً این را ترجیح میدهم و این کار اشتباهات را بدون از بین بردن غوطهوری در بازی، کاهش میدهد. شما هنوز هم باید برای برداشتن وسایلتان به عقب برگردید، اما این یک رحمت کوچک در دنیایی است که در غیر این صورت سرد و بیرحم است. امیدوارم حافظه خوبی داشته باشید زیرا هیچ نقشهای وجود ندارد (منظورم این است که آیا یک موش باید نقشهای داشته باشد؟).
چیزهای زیادی برای دوست داشتن در Winter Burrow وجود دارد، اما چند نکتهی عجیب در طراحی، شرایط زندگی در این بازی را سختتر از آنچه که باید باشد، میکند. برای مثال، سیستم ماموریت میتواند گیجکننده باشد. یکی از ماموریت های اولیه به سادگی میگوید «از عمه یاد بگیر»، اما بازی توضیح نمیدهد که باید چندین بار با او صحبت کنید و وظایف کوچکی را در این بین انجام دهید. کمی جهتدهی بیشتر – یا متن ماموریت که با پیشرفت شما بهروزرسانی میشود – کمک زیادی خواهد کرد. ضمنا، مکانیکهای استقامت و گرما، اگرچه موضوعی هستند، اما میتوانند از تنظیم دقیق استفاده کنند. به طوری که تعادل در ساعات اولیه کمی بیش از حد به سمت ناامیدی متمایل میشود، و سفرهای مداوم به خانه ریتم کاوش را میشکند. وقتی لباسهای بهتری بسازید، اوضاع بهتر میشود، اما ریتم بازی با تخلیه کندتر استقامت یا گرمای طولانیتر، روانتر میشود.
از لحاظ گرافیکی، Winter Burrow بسیار شبیه یک کتاب داستان با دست طراحی شده است که در آن، حتی کوچک ترین جزئیات هم با دقت نقاشی شده است که لبههای نرم دیوارهای لانه، رنگهای مات درختان یخزده، حلقههای کوچک بخار که از کتری بلند میشود را شامل می شود. در واقع این عنوان از لحاظ ظاهری، جذابیت بازی Wind in the Willows را دارد، خاکی و گرم با وجود سرما.
حتی هنر استفاده شده در این بازی، من را به یاد Tunic و Fall of Porcupine انداخت، نه به خاطر سبک فنی، بلکه به خاطر اینکه چگونه سادگی را با احساس ترکیب میکنند. نوعی زمختی در طراحی شخصیتها وجود دارد که باعث میشود شخصی به نظر برسند، انگار که وارد دفتر خاطرات مصور کسی شدهاید. و نکات کوچک – مانند نحوه بارش برف فقط در لبههای صفحه نمایش شما وقتی در خانه هستید – باعث میشود دنیای آن، زنده به نظر برسد.
جلوه های صدا نیز استادانه ساخته شده و میتوانید صدای نفسهای کوچک موش خود، صدای خرد شدن قدمهایش در برف و سوت ملایم قوری را هنگام آشپزی بشنوید. در داخل لانه، صدای ترق تروق ملایم آتش و صدای ضعیف به هم خوردن ظروف، حس واقعی خانه را ایجاد میکند. وقتی غذا میخورید، صدای تمسخرآمیز و رضایتبخشی به گوش میرسد؛ وقتی استراحت میکنید، موش شما آهی آرام میکشد.
موسیقی نیز به زیبایی با سایر بخش های بازی تطبیق مییابد – در داخل خانه گرمتر و کاملتر و سپس در خارج ساکتتر می شود. موسیقی متن فضای باز از سازهای زهی و بادی چوبی برای ایجاد حس انزوا و فوریت استفاده میکند، در حالی که موسیقی داخلی مانند چیزی از یک میخانه دنج به نظر میرسد. ساده اما عمیقاً مؤثر است و به طور کامل راحتی و تنش را متعادل میکند.
حرف آخر
شاید Winter Burrow آن تجربه دنج خالصی که تصاویرش نشان میدهند نباشد، اما به عنوان یک گوهر نایاب در نظر گرفته می شود و بازیای است که شما را برای یافتن گرما به چالش فرا می خواند. در زیر جستجوی غذا و خستگی، داستانی درباره شفا و استقلال وجود دارد – درباره یادگیری زندگی دوباره پس از فقدان. بله، این یک بازی کامل نیست و ریتم بازی میتواند در اوایل کند باشد و مکانیکهای بقاء ممکن است بازیکنانی را که انتظار چیزی ملایمتر را دارند، ناامید کند. اما این یک تجربه صمیمانه با جذابیت و هدف است و مشخص است که توسعهدهندگان به هر گوشه دنیای آن توجه کردهاند.برای کسانی که از بازیهای آرامش بخش با کمی غم و چالش لذت میبرند، Winter Burrow یک غافلگیری دوستداشتنی است و نشان میدهد که حتی کوچکترین قهرمان میتواند گرما را به سختترین زمستانی که دیده اید، به ارمغان آورد.
Verdict
inter Burrow may not be the pure cozy experience its images suggest, but it’s a rare gem, a game that challenges you to find warmth. Beneath the foraging and exhaustion lies a story about healing and independence – about learning to live again after loss. Yes, it’s not a perfect game, and the pace can be slow early on, and the survival mechanics may disappoint players expecting something more gentle. But it’s a heartfelt experience with charm and purpose, and it’s clear that the developers have paid attention to every corner of its world. For those who enjoy relaxing games with a bit of sadness and challenge, Winter Burrow is a lovely surprise, showing that even the smallest hero can bring warmth to the harshest winter you’ve ever seen
