در سال ۲۰۲۱، یک بازی نقشآفرینی با محوریت رفتن و رام کردن هیولاها به نام Monster Crown به فروشگاه eShop راه یافت، پروژهای تکنفره که با هدف تقلید از روزهای باشکوه پوکمون ساخته شده بود. اگرچه این بازی کاستیهایی داشت، اما تا حد زیادی جوهره الهامبخش خود را به تصویر کشید و ظاهراً به اندازه کافی طرفدار پیدا کرد تا پس از یک کمپین موفق کیکاستارتر، انتشار دنباله آن توجیه شود.
اگرچه اکنون کنترل بازی به یک تیم توسعه جدید در Studio Aurum منتقل شده، بازی Monster Crown: Sin Eater ادامهای ارزشمند است و اگر به دنبال یک شکارچی هیولای جدید هستید، پیشنهاد میکنم به این بازی یک فرصت بدهید. Monster Crown: Sin Eater دنباله بازی اصلی Monster Crown است، بازیای که ایدههای خوبی داشت اما از مشکلات فنی و پتانسیلهای تحقق نیافتهی زیادی رنج میبرد. Sin Eater بخشی از این پتانسیلها را محقق میکند و به نظر من بازیای است که جادوی قدیمی را بیش از اکثر بازیهای معاصر خود به تصویر میکشد.
روایت در اینجا شما را در نقش Asur، یک پسر کشاورز فروتن و مشتاق تربیت هیولا قرار میدهد که برادر بزرگترش، Dyeus، به خاطر مهارتش به عنوان یک استاد تربیت، در سراسر Crown Nation مشهور است. Dyeus همچنین کمی روحیهی یاغیگری دارد و شیطنتهایش او را در مقابل حاکم شرور، لرد Taishakuten قرار میدهد که یکی از دلالانش را برای ربودن دایوس و تنبیه کردن او میفرستد. سپس Asur به دنبال برادر گمشدهاش میرود و سفری برای خودشناسی و توانمندسازی آغاز میکند که در نهایت سرنوشت کل ملت تاج و تخت را تغییر خواهد داد.
این یک طرح داستانی جالب است که کمی فراتر از طرح «من میخواهم بهترین باشم» است که برخی از مجموعههای هیولاگیری دیگر دوست دارند به آن پایبند باشند، و من از اینکه چقدر میتواند در جاهای خاصی به طرز شگفتآوری تاریک شود، شوکه شدم. این را با روایت نقشآفرینی و شاخهبندی که با درختهای دیالوگ NPCها کار میکند، ترکیب کنید و روایتی غنی با مضامین بالغ خواهید داشت که میتواند در جهات واقعاً غیرمنتظرهای توسعه یابد.
گیمپلی Monster Crown: Sin Eater از همان قالب مورد انتظار RPG هیولاگیری پیروی میکند، اما با برخی ویژگیهای خوب و باکیفیت برای روانتر کردن تجربه همراه است. اول از همه، هیچ برخورد تصادفی وجود ندارد – هیولاها در نقشه پرسه میزنند و بسته به حالت موجود، به طور منحصر به فردی به حضور شما واکنش نشان میدهند. بنابراین، شکارچیان معمولاً شما را تعقیب یا تعقیب میکنند، در حالی که گیاهخواران دوستانهتر یا از حضور شما بیتفاوت هستند یا اگر خیلی نزدیک شوید فرار میکنند. این نه تنها به این معنی است که برخوردهای رزمی چیزی است که شما کنترل بیشتری بر تعامل با آن دارید، بلکه با سیستم طعمه نیز به خوبی تعامل دارد، که در آن میتوانید طعمه را برای پرت کردن حواس موجودات برای دزدکی دور زدن آنها یا برای ترغیب یک نمونه نسبتاً خجالتی که میخواهید بگیرید، قرار دهید.
وقتی وارد یک نبرد میشوید، همه چیز با یک سیستم مبارزه نوبتی آشنای سنگ-کاغذ-قیچی پیش میرود. هر هیولا در برابر هر یک از پنج نوع حرکت، مقاومتها و نقاط ضعفی دارد و هر موجود فهرستی از حرکاتی که میتواند انجام دهد را دارد که هر کدام از آنها از مجموعهای از نقاط حرکت استفاده میکنند که تعداد دفعات استفاده از آنها را محدود میکند. اگر یکی از موجودات شما از کار بیفتد، یا موجود دیگری در ذخیره داشته باشید که با دشمن فعلی شما مطابقت بهتری داشته باشد، میتوانید یکی از هیولاهای دیگر خود را جایگزین کنید تا دست بالا را داشته باشید.
تا اینجا، همه چیز مشابه است، اما با اضافه شدن نوار Synergy، اوضاع کمی جالبتر میشود. هر بار که هیولای شما عملی انجام میدهد، درصدهای مختلفی از نقاط را در یک نوار سینرژی جهانی پر میکند که همه هیولاها میتوانند از آن استفاده کنند. وقتی مقدار قابل توجهی از این نوار را ساختید، میتوانید مقداری از آن را بسوزانید تا یکی از حرکات خود را “تاج” کنید، اثربخشی آن را تقویت کنید و گاهی اوقات چند ویژگی غیرفعال جدید جالب اضافه کنید که آن را قویتر میکند.
میتوانید بگویم که این بازی از برخی جهات خوب با پوکمون متفاوت است، اما Monster Crown از جهات نه چندان خوب نیز متفاوت است. یک منحنی سطح تهاجمی و برخی جهشهای عجیب و غریب وجود دارد که به نظر نمیرسد لیاقتش را داشته باشید، اما تنظیمات سختی و تعداد زیادی از برخوردهای تصادفی با تجربه بالا، آن را خیلی بد نکرده است. موفقیت واقعی Sin Eater در کاوش آن نهفته است. میتوانید به هر یک از چهار منطقه اصلی آن و رهبران ظالم درون آن، به هر ترتیبی بپردازید. در داخل این مناطق، سیاهچالهای اختیاری نیز وجود دارد که به طور اتفاقی وارد آنها میشوید و اغلب هیولاهای بسیار قدرتمندی در انتها منتظر شما هستند. بسیاری از این سیاهچالها همچنین مسیرهای مخفی با اشاراتی عجیب، عالی و تقریباً تکاندهنده به تجربه قدیمی بازی پوکمون دارند.
از نظر بصری، این ماجراجویی یک سبک هنری ۸ بیتی قدیمی و درخشان را اجرا میکند که به بازیهای Game Boy Color Pokémon یا حتی چیزی جدیدتر مانند Pokémon Lazarus ساختهی طرفداران، اشاره دارد. اسپرایتهای ساده با خطوط سفید هوشمندانهای که به زیبایی با سایر رنگها تضاد دارند، برجسته شدهاند، در حالی که همه چیز به ویژه برای صفحات نبرد بهبود یافته است. در اینجا، سبک پیکسلی با مدل های دوبعدی، به طور قابل توجهی دقیقتر میشود، و انیمیشنهای حرکت جلوههای خیرهکنندهای را ارائه میدهند که واقعاً حملات خارقالعاده و سنگین هیولاها را به تصویر میکشند.
همه اینها با یک موسیقی متن چیپتیون عجیب و غریب که از الهامات متنوعی الهام گرفته شده، هماهنگ شده و با حال و هوا و ریتمهای متنوع، فضا را به طور بینظیری بهبود میبخشد. تم پرانرژی و خیالانگیز نبرد اصلی، چیزی شبیه به چیزی است که جیک کافمن برای یک بسته الحاقی دیگر از Shovel Knight طراحی میکرد، در حالی که برخی از تمهای روستا و شهر، گویی از یک JRPG گمشده دوران PS1 آمدهاند. همین کافی است که بگوییم، این یک موسیقی متن کاملاً خوب و جامع است و به خوبی با صحنههای نمایشی روی صفحه نمایش هماهنگ میشود.
حرف آخر
Monster Crown: Sin Eater یک پیشرفت رضایتبخش و تکراری نسبت به نسخه قبلی خود است که سیستمها و نقاط قوت معرفی شده را اصلاح میکند و در عین حال چیزهایی را که مانع عالی شدن آن میشدند، کنار میگذارد. شخصیسازی عمیق اعضای گروه، داستانی شگفتآور، جلوههای بصری زیبا به سبک GBC و موسیقی متن فوقالعاده، همه با هم ترکیب شدهاند تا این بازی را ارزش امتحان کردن داشته باشند، حتی اگر برخی از مشکلات مربوط به طراحی پایان باز، گاهی اوقات کیفیت آن را کمی پایین بیاورد. اگر به دنبال چیزی هستید که انتظارتان را پس از عرضه Pokémon Champions برآورده کند، تجربه این بازی را به شما توصیه میکنم. Sin Eater با عشق فراوان ساخته شده و امیدواریم که اساس ماجراجوییهای بیشتری در این دنیای جذاب باشد.
Verdict
Monster Crown: Sin Eater is a satisfying and iterative improvement over its predecessor, refining the systems and strengths it introduced while ditching the things that held it back from being great. Deep party customization, a surprising story, beautiful GBC-style visuals, and a great soundtrack all combine to make this game worth trying, even if some of the issues with the open-ended design sometimes bring it down a bit. If you’re looking for something to fill your gap after Pokémon Champions, I highly recommend giving it a try. Sin Eater was made with a lot of love, and we hope it’ll be the foundation for more adventures in this fascinating world
